Buiten adem rent Mart de school binnen. Bij elke stap slaat de sleutel die hij bij de muziektent heeft gevonden, tegen zijn bovenbeen. Van de vreemde man (of was het toch een vrouw?) was geen spoor te bekennen. Mart glipt door de deur zijn klas binnen.
'Vandaag,' zegt juffrouw Ida, 'vandaag tekenen we een plattegrond van onze eigen kamertjes. Met jullie medewerking ga ik nu tekenpapier uitdelen. Pak je potlood uit je etui...'
'Juf, ik heb geen eigen kamer.' Dat is Patrick.
'Ik ook niet juf.' Dat is Marco.
Mart kijkt heel even opzij naar de tweelingbroers. Maar daar komt juf Ida al langs met de grote witte tekenvellen. Meteen begint Mart met het tekenen van zijn zolderkamertje. Hier zijn bed. Daar zijn bureautje. In de andere hoek van de kamer de kast. Het kleed op de houten vloer. Is er in een plattegrond ook plaats voor een zolderraampje? Nee.
Mart maakt zich lang om zijn tekening vanaf een afstandje te bekijken. De zolderkamer is wel erg leeg. Een lege zaal met wat spullen in de hoeken.
Mart gumt de kast uit, vergroot het bed en verdubbelt het kleed.
O ja, de spoortrein. Met zijn potlood kronkelt Mart een spoorbaan langs de kast, over het kleed, onder het bed door en tussen de poten van het bureau.

Met het potlood kom je verder: